نان سنگک

نکته فرهنگی

سنگک جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ ایران به عنوان شاید کهن‌ترین و مورد احترام‌ترین نان دارد. ریشه‌هایش به بیش از هزار سال پیش برمی‌گردد و به طور مشهور نان ارتش‌های ایران بود—فر سنگریزه‌ای قابل حمل در هر جا قابل نصب بود و کلاهخود سربازان می‌توانست به عنوان سطح پخت عمل کند. نام به معنای واقعی کلمه «سنگ‌های کوچک» است (سنگ = سنگ). نانوایی‌های سنتی سنگک یک نهاد فرهنگی هستند: مشتریان تماشا می‌کنند که نانواها خمیر خیس را روی پاروهای بلند می‌کشند، روی بستر سنگریزه‌های داغ رودخانه‌ای می‌لغزانند، و لحظاتی بعد بازمی‌گردانند—تاول‌زده، ذغالی و فوق‌العاده. خمیر سبوس‌دار، تخمیر طولانی و تماس با سنگ طعم‌هایی ایجاد می‌کند که هیچ نان دیگری نمی‌تواند داشته باشد. سنگک توسط بسیاری از ایرانیان «سلطان نان‌ها» در نظر گرفته می‌شود و به‌ویژه برای خوردن با کباب ارزشمند است. سطح نامنظم و پر از سوراخ و ضخامت متغیر ویژگی هستند، نه عیب—هر لقمه متفاوت است.