چای (سرویس چای ایرانی)

نکته فرهنگی

چای ضربان قلب مهمان‌نوازی و زندگی روزانه ایرانی است. مهمان نمی‌تواند وارد خانه ایرانی شود بدون اینکه چای تعارف شود—رد کردن بی‌ادبی محسوب می‌شود و چند لیوان انتظار می‌رود. روش سنتی دم‌کردن از سماور (ظرف گرم‌کن که آب را دائماً داغ نگه می‌دارد) با قوری روی آن برای گرم ماندن استفاده می‌کند. چای خیلی قوی دم می‌شود، سپس هر نفر لیوانش را طبق سلیقه با آب داغ سماور رقیق می‌کند. این سیستم چای را در طول مهمانی‌های طولانی که ساعت‌ها طول می‌کشد گرم و تازه نگه می‌دارد. چای در لیوان‌های کوچک کمردار به نام «استکان» نوشیده می‌شود که رنگ عنبرش را نشان می‌دهند و اجازه می‌دهند سریع به دمای قابل نوشیدن برسد. روش سنتی نوشیدن چای با نبات (قند کوهی، اغلب زعفرانی) یا حبه قند بین دندان‌ها هنگام مکیدن است. چای همراه تمام شیرینی‌های ایرانی است و در طول روز پیوسته تعارف می‌شود—هنگام بیدار شدن، با صبحانه، میان‌وعده صبح، بعد از ناهار، بعدازظهر، بعد از شام و قبل از خواب.